In Bouwformatie, editie 1, januari 2015, treft u o.a. de volgende verhalen:
Prof. Dr. Ir. Jan Rotmans, hoogleraar Erasmus Universiteit schreef in opdracht van VROM een rapport over hoe de woningvoorraad binnen 15 jaar energieneutraal gemaakt kon worden. Het rapport verdween in een la en mocht niet worden uitgegeven. Er is wel voor betaald. Rotmans heeft ook ervaren hoe VNO-NCW-voorzitter Wientjes Rutte ertoe bewoog om een groot energietransitieproject te ontmantelen, omdat het de belangen van de leden van VNO-NCW zou schaden. Rotmans is van mening dat er meer adviseurs nodig zijn die mensen gaan faciliteren op het gebied van verduurzaming en energiebesparing.
Ir. Chris Zijdeveld beschrijft ook zijn ervaringen met de overheid. Hij noemt de EPC een ‘wangedrocht’, en vertelt hoe hij in 1982 als wethouder al aantoonde dat passiefbouw mogelijk was, maar de overheid zich daartegen keerde. Vrijwel zonder meerkosten was er ruim 30 jaar geleden al de kennis en technologie om woningen te bouwen met een energieverbruik dat pas nu algemeen in beeld komt in de praktijk. Hij beschrijft hoe de overheid het bedrijfsleven opzadelt met normen die niet bijdragen aan het bereiken van duurzame en energiezuinige bouw.
Ir. Luc Werring, verbonden aan Instituut Clingendael en een ‘grootvader’ van de EPBD, constateert dat tenminste 5 ministers ervoor hebben gezorgd dat de EPBD nooit correct is geïmplementeerd. Ministers Dekker begon met het sabotagebeleid. Balkenende en Zalm “hebben er alles aan gedaan om de regels te buigen en te rekken”. Het ‘Doe-Het-Zelf’ energielabel beschrijft Werring als onzin, en in flagrante tegenspraak met de EPBD-richtlijn. Werring verklaart de handelswijze van de overheid met de visie dat een aantal topambtenaren er een -bijna- persoonlijke zaak van heeft gemaakt om die richtlijn niet door te zetten in Nederland. “Waarschijnlijk is de top van Wonen en Bouwen er wel van overtuigd dat we er alles aan moeten doen om de richtlijn niet in te voeren zoals hij is bedoeld. … Een richtlijn die is aangenomen, kan niet meer worden teruggedraaid. … De aanvankelijke onnozelheid is later veranderd in doelbewuste berekening. Hoe komen we met die richtlijn weg zonder dat we het label verplicht invoeren? Nederland heeft de (Europese) Commissie vakkundig zand in de ogen gestrooid.” En “… nu ondermijnen ze de werking van de richtlijn weer door dat absurde systeem van het Doe-het-Zelf certificaat. … Voor mij is er maar één methodiek; dat is dat er een deskundige naar het huis kijkt.” Over het vonnis van de Haagse Rechtbank in het nadeel van EnergyClaim zegt Werring: “Dat vindt ik volstrekt onrechtvaardig. Ik was als getuige aanwezig tijdens de rechtszitting. Dan merk je dat zo’n rechter van niks weet. Er werd mij zelfs door een van de rechters gevraagd of er nog meer richtlijnen zijn waarbij het bedrijfsleven moet anticiperen. Er zijn wel tientallen richtlijnen waarbij dat moet gebeuren! Als zelfs een rechter zich niet verdiept in wat een richtlijn is…”
