In het Kyoto Protocol (1997) en de daarop volgende afspraken in Europees verband is besloten dat Nederland haar uitstoot van broeikasgassen in 2008-2012 met 6% moest verminderen ten opzichte van de uitstoot in 1990.
De belangrijkste manieren om de uitstoot te verminderen zijn energiebesparing, omschakeling naar hernieuwbare energiebronnen, het verbeteren van het rendement van motoren en installaties waarin fossiele brandstoffen worden verbrand, en de filtering en opvang van schadelijke gassen.
In 2002 besloot de Nederlandse (Balkenende) regering dat Nederland vooral aan de verplichtingen zou gaan voldoen door in het buitenland emissierechten te kopen en in het buitenland projecten te financieren. In de praktijk betekende dit dat de uitstoot-reductie in eigen land geen prioriteit meer was. Vooral energiebesparing (EPA!!) en duurzame energie moesten het ontgelden. De transitie naar een duurzamere samenleving stagneerde grotendeels vanaf 2003. De CO2-emissie van Nederland neemt zelfs toe!
In plaats van verduurzaming in Nederland te stimuleren, focuste het beleid van Balkenende dus op het wegbrengen van Nederlands belastinggeld naar allerlei projecten in het buitenland. Honderden miljoenen euro’s werden door staatssecretaris Pieter van Geel en anderen in allerlei projecten gestoken.
Er is in Nederland wel een afname gerealiseerd van de uitstoot van lachgas, methaan, en fluorhoudende gassen te beperken. Dat is goed, maar lang niet genoeg.
Maar door de ‘compensatie’ met de – in het buitenland – bereikte reductie “voldoet” Nederland aan het afgesproken doel.
Nederland stoot dus nog steeds veel meer broeikasgassen uit dan nodig. Daarmee draagt Nederland bij aan het verpesten van het klimaat van onze (enige) planeet.
Maar door een boekhoudkundige truc en de export van Nederlands belastinggeld naar allerlei projecten in het buitenland kan de regering roepen dat zij haar Kyoto-afspraken nakomt.